Van jongen onder de lat naar
keeperstrainer op topniveau

Ik was een jaar of negen toen ik voor het eerst keepte tijdens een jeugdtoernooi. Onze vaste keeper wilde niet meer op doel staan en ik besloot het te proberen.

Waarom het mij direct aansprak weet ik nog steeds niet precies. Misschien omdat keepen anders was. Misschien omdat ik het spel vanuit een ander perspectief kon bekijken. Wat ik wel weet, is dat ik vanaf dat moment wist dat ik keeper wilde zijn.

Vanaf die dag draaide alles om voetbal. Trainingen, wedstrijden, toernooien en het steeds beter willen worden. Het keepersvak bleef me boeien omdat er altijd iets te leren viel. Die nieuwsgierigheid ben ik nooit kwijtgeraakt.

Ik ben geboren op 30 april 1973 in Beverwijk als zoon van een slager. Mijn vader had een eigen slagerij en werkte ontzettend hard. Mijn moeder hielp mee in de winkel en zorgde tegelijkertijd voor ons gezin.

Als kind groeide ik op in een omgeving waarin verantwoordelijkheid nemen vanzelfsprekend was. Er werd niet veel gesproken over persoonlijke ontwikkeling of grote ambities. Je deed wat nodig was en je werkte hard voor wat je wilde bereiken.

Achteraf gezien heb ik daar veel van meegenomen. Discipline, verantwoordelijkheid en doorzettingsvermogen zijn eigenschappen die ik als speler nodig had en die nog steeds terugkomen in mijn werk als trainer.

Bij DEM doorliep ik de verschillende jeugdteams en werd ik geselecteerd voor regionale selecties in Noord-Holland. Daardoor kwam ik in aanraking met spelers en trainers van een hoger niveau en ontstonden er nieuwe mogelijkheden.

Op een gegeven moment meldden zowel Telstar als AZ zich. Uiteindelijk koos ik op vijftienjarige leeftijd voor AZ. Dat voelde als een logische stap, maar tegelijkertijd begon daar een totaal nieuwe wereld.

Bij AZ maakte ik voor het eerst kennis met de eisen van het profvoetbal. De intensiteit lag hoger, de verwachtingen waren groter en de concurrentie was sterker. Onder leiding van mensen als Theo Vonk en Piet Schrijvers kreeg ik de kans om mezelf verder te ontwikkelen en uiteindelijk mijn eerste profcontract te tekenen.

Dat was een bijzonder moment, maar tegelijkertijd voelde het vooral als het begin van een nieuwe uitdaging.

Na AZ volgden jaren waarin ik als profkeeper actief was bij verschillende clubs, waaronder Sparta Rotterdam, Heracles Almelo, Darlington FC in Engeland en FC Volendam.

Iedere club bracht nieuwe ervaringen, nieuwe mensen en nieuwe inzichten met zich mee. Bij Sparta maakte ik mijn debuut in de Eredivisie. Bij Heracles leek ik op weg naar een volgende stap in mijn carrière, totdat een zware beenbreuk daar abrupt verandering in bracht.

Juist die periode heeft mij veel geleerd. Niet alleen als keeper, maar ook als mens. Je ontdekt hoe je omgaat met tegenslag. Hoe je jezelf opnieuw motiveert wanneer dingen anders lopen dan je had gepland. En hoe belangrijk het is om telkens weer vooruit te blijven kijken.

Terugkijkend zijn dat misschien wel de lessen die mij later als trainer het meest hebben geholpen.

Naast het voetbal heb ik altijd de behoefte gehad om mezelf te blijven ontwikkelen. Daarom volgde ik de opleiding Commerciële Sporteconomie aan de Johan Cruijff University.

Na mijn actieve carrière werkte ik enkele jaren in het bedrijfsleven. Dat was een interessante periode waarin ik veel heb geleerd over samenwerken, organisaties en leiderschap.

Toch bleef het voetbal altijd trekken. Niet omdat ik het spel miste, maar omdat ik gefascineerd bleef door ontwikkeling. Door de vraag waarom sommige spelers blijven groeien en anderen stilstaan. Door het proces achter prestaties. Langzaam ontdekte ik dat mijn toekomst niet meer onder de lat lag, maar langs de lijn.

Als keeperstrainer kreeg ik de kans om jarenlang te werken binnen de jeugdopleiding van AZ en later in het betaald voetbal bij FC Volendam.

In die periode heb ik met veel verschillende keepers gewerkt. Jonge talenten die hun eerste stappen zetten richting het profvoetbal, maar ook spelers die al actief waren op het hoogste niveau.

Wat mij daarbij altijd heeft gefascineerd, is dat geen enkele keeper hetzelfde is. Iedere speler heeft zijn eigen kwaliteiten, uitdagingen en manier van leren. Juist daarom geloof ik niet in standaardoplossingen.

Mijn rol zie ik niet als iemand die antwoorden geeft, maar als iemand die helpt om de juiste vragen te stellen. Waarom maak je deze keuze? Wat zie je in deze situatie? Hoe kun je jezelf verder ontwikkelen? Voor mij draait keepersontwikkeling uiteindelijk niet alleen om techniek of prestaties. Het gaat om bewustwording, vertrouwen en het vermogen om jezelf steeds beter te begrijpen. Dat is waar ik iedere dag opnieuw energie van krijg.